Ik was 16 en stond op het punt een brommer te kopen. En wat voor een. Oké ik moet toegeven, hij was oud en zag er niet uit maar … het ding was flink opgevoerd en kon met gemak de 80 aantikken. Nog maar net bezig met de proefrit moest ik even wachten op een voorbij razende sneltrein. De bomen gingen open en terwijl de laatste pingeltjes klonken trok ik al op, ik wilde weten hoe hard hij kon.  

Nog geen 100 meter verder klonk er achter me plotseling een politiesirene. Geschrokken keek ik achterom. “Stop, politie”.  

De politie vond me iets té enthousiast en hield me staande. Gelukkig na 100 meter en niet na 500, anders hadden ze geweten dat ik eigenlijk met een motor zonder kenteken rondreed. 

Achteraf gezien had ik misschien even moeten wachten. Of op zijn minst moeten kijken of een politieauto in de buurt was. Maar ja, enthousiasme dat te ver doorschiet – het zit in mijn DNA. Mijn ADHD zal er ook wel iets mee te maken hebben. Ik ga in het dagelijks leven ook vaak vol gas vooruit of schiet meteen uit de startblokken. 

En precies dat gebeurt ook vaak in gesprekken met patiënten. 

Gas geven zonder te kijken

Je wilt iemand helpen en ziet direct wat er anders kan. Dus hup, je deelt enthousiast je kennis: “Stoppen met roken is beter voor je longen. Meer bewegen voorkomt hart- en vaatziekten. Minder suiker helpt tegen overgewicht.” Logisch toch? Maar te snel optrekken—of dat nu op een brommer is of in een gesprek—kan ertoe leiden dat de ander afhaakt of in de weerstand schiet.

Hoe dan wél?

In de motiverende gespreksvoering (MGV) is er een techniek die kan helpen in dit soort situaties: Ask-Offer-Ask. Eerst vraag je wat iemand al weet of vindt, dan bied je informatie aan (zonder te duwen), en daarna check je wat de ander van de informatie vindt. Dit helpt om weerstand te verminderen en meer samen te werken.

Dus, net zoals ik beter even had kunnen wachten voordat ik vol gas gaf met die brommer, is het in gesprekken ook beter om eerst een open vraag te stellen voordat je informatie of een advies geeft.

Veel patiënten vinden het ook fijner als niet alle informatie in één keer over de schutting gegooid wordt maar dat die stap voor stap met ze gedeeld wordt. Een vraag tussen de brokjes informatie kan ervoor zorgen dat de informatie beter opgenomen wordt en dat maakt de kans op verandering veel groter!

Herken jij dat soms ook dat jouw “brommer ook te snel optrekt”?

Wanneer heb jij een situatie meegemaakt waarin je even moest afremmen? Laat het me weten dan voel ik me niet helemaal alleen in mijn jeugdig enthousiasme naar patiënten toe 😊.